wat kun je wel of niet zeggen aan ouders?

HET GOEDE VOORBEELD
Cruciaal in de sociale ontwikkeling van een kind is het voorbeeld dat hij krijgt. Kinderen letten beter op wat een volwassene doet dan wat hij zegt en zullen imiteren wat ze zien. Daarbij maken voorbeelden van warmte en liefde meer indruk dan kille voorbeelden. Kinderen hebben een grote behoefte om zich te identificeren met mensen waarmee ze een sterke emotionele band hebben; meestal de ouders dus.
Onderzoeken hebben aangetoond hoe belangrijk de combinatie van een sterke band en het goede voorbeeld is. Jongens in de kleuterleeftijd die een lieve, warme vader hebben, tonen meer vrijgevigheid en medeleven dan leeftijdsgenootjes die een minder lieve vader hebben. En een kind van een jaar of tien is net zo onbaatzuchtig en attent, of juist egoïstisch en onattent, als zijn ouder van hetzelfde geslacht.

NORMEN EN WAARDEN
De belangrijkste plek om kinderen normen en waarden bij te brengen, is het gezin. Hierbij is van belang dat één of liefst beide ouders veel aanwezig is in het leven van het kind, zowel lichamelijk als emotioneel en intellectueel. Verder dragen school, verenigingen en de wet bij aan een gezonde ontwikkeling van normen en waarden. Dit effect is echter minimaal waneer er thuis geen aandacht aan wordt besteed.

TIPS
Wat kun je als ouder doen om het sociale gedrag van je kind te stimuleren?

Laat je kind weten dat hij goed bezig is wanneer hij lief is tegen anderen en wanneer hij anderen helpt.
Geef het goede voorbeeld en wees zelf lief tegen anderen en je kind. Doe je het zelf niet, dan gaat je kind jouw gedrag imiteren.
De media hebben invloed. Een kind dat vriendelijk gedrag op TV ziet, zal proberen dit na te doen.
Wanneer je kind ouder wordt, worden andere voorbeeldfiguren dan de ouders belangrijk. Maar al te vaak vallen kinderen ten prooi aan de (soms vijandige) druk van leeftijdsgenoten.

Probeer je kind te omringen met helpende mensen en probeer hem te laten ervaren hoeveel voldoening het geeft om iemand te helpen. In eerste instantie zal hij misschien nog met tegenzin helpen, maar na een tijdje zal het overgaan in vrije beweging.
Als je kind zich een keer niet zo sociaal heeft gedragen, probeer hem dan niet te straffen door privileges af te pakken. Dat leidt er alleen maar toe dat hij zich zal gaan verdedigen en zichzelf in zal dekken. Met andere woorden: hij zal zich dan op zichzelf gaan richten. Probeer daarentegen zijn empathie op te wekken door hem bijvoorbeeld te vertellen dat zijn zusje nu verdrietig is omdat hij haar een duw heeft gegeven waardoor zij hard is gevallen. Zo zal hij zich gaan richten op de ander in plaats van op zichzelf.

mijn verhaal: Ik vind dit precies passen bij mij. Ik heb heel vaak gehad dat ouders naar me toe kwamen en niet wisten wat ze met hun kind moesten. Er kwam een moeder naar me toe en die vertelde me hoe het ging vanmorgen met het kindje. En ik vroeg of er nog verder bijzonderheden waren. En toen begon ze te praten dat hij zo vervelend is. En dat hij helemaal niet wil luisteren. En dat ze vind dat hij niet sociaal is. Ik vond het best moeilijk toen ze mij dat zei. Het was een vrouw die een beetje nederlands kan. Dus ik moest ook nog heel goed luisteren. En was bang dat ik haar niet goed kon verstaan. Ik zat te luisteren en tegelijkertijd wat te bedenken wat ik moest zeggen. Ik zei tegen haar. Het is wel een fase die ze nu doorgaan. Maar ik kan u en mag u hier niet meer informatie over geven dan moet u naar de leidsters gaan. omdat ik nog in opleiding zit. Vinden jullie dat je wel gewoon antwoord mag geven aan een vader of moeder die dit vraagt. Want ene kant denk ik ja we zijn nog in opleiding. Maar we moeten het ook wel weten. Vind je dat je als stagiaire zo ver mag gaan tegen ouders. Dat je dus dingen mag vertellen over sociaal gedrag zoals hier boven staat. Ik zit hier best vaak aan te denken. Het is altijd moeilijk om ouders iets te vertellen. Maar ik denk er veel over na omdat ik stagiaire ben. Of je zoiets wel of niet zou mogen vertellen. Wat vinden jullie?

uiterlijk & verzorging

Hallo Allemaal!

ik heb een situatie mee gemaakt op mijn stage waar ik heel vaak over na denk. En zelf niet goed weet wat ik ermee moet. Er is een kindje bij ons op de groep die elke dag in kleren komt die niet meer kunnen. Broeken wat te kort zijn, shirt die veel te kort zijn maar dan ook echt te kort. In de winter geen sokken aan in de schoenen. Echte klitten in het haar. Als je er dan door gaat met een kam dat die pluk gewoon loslaat. Een romper al de hele week aan, een hele vieze geur om zich heen hangen. Ik vind dit best erg om te zien. Want ik vind dit gewoon niet kunnen. Maar ik vind het heel moeilijk om hier wat van te zeggen. De leidsters op de groep zeggen wel is tegen de moeder dat dit echt niet kan. dat hij andere kleren aan moet wat groter zijn. En dat de kleren vies zijn. De moeder geeft dan als antwoord ja hij wou geen andere kleren aan. hij had een keer een shirt aan met auto's erop. Maar die was gewoon echt te kort. En toen zei de moeder ja hij wou hem vanmorgen niet uit doen. Dus dan had hij hem ook al aan in bed. En het jongetje is net 3 jaar geworden. Ik kon dit bericht ook wel in bpv zetten. Maar omdat ik hier wel heel erg over na denk. ik ben heel erg benieuwd wat jullie hier van vinden? Ik denk hier namelijk wel over na. Omdat ik ook met de moeder praat en ook overdrachten doe. ik vind het wel zo netjes om te zeggen dat zijn romper vies is bijvoorbeeld. Maar hoe moet ik dat brengen? Ik ben op dat moment dan best wel zenuwachtig. Ik heb dan het gevoel dat ik dicht klap. Ik vind het belangrijk dat als ik straks aan het werk zou gaan. Dat ik zelf zelfverzekerheid voor de groep sta. En daar niet over hoef te twijfelen of ik het wel kan. Ik vind het misschien niet moeilijk om er iets van te zeggen. Maar ik vind het ook wel erg dat een kindje er zo bij kan lopen. Die moeder ziet er verder normaal uit. Nou als jullie tips hebben of een menig laat het maar horen.

Spraak Ontwikkeling

PROBLEMEN IN DE SPRAAKONTWIKKELING

Soms praat een kind nog niet zo vlot als zijn leeftijdsgenootjes. Is hij dan gewoon wat later met zijn spraakontwikkeling of is er meer aan de hand?

Veel ouders ondernemen pas laat actie. Ze schamen zich voor de achterstand van hun kind of voelen zich schuldig. Ze hopen dat het vanzelf over zal gaan. Hierdoor kunnen eventuele problemen juist groter worden dan nodig is. Trek bij twijfel dus meteen aan de bel bij het consultatiebureau of stap naar de huisarts.
Redenen om actie te ondernemen zijn bijvoorbeeld dat je kind na zijn eerste verjaardag nog erg blijft kwijlen, of dat hij problemen heeft met zuigen, slikken of kauwen. Verder is het wijs om advies in te winnen als je kind niet meer uit zijn woorden kan komen en het praten niet wil lukken. Of je kind wordt verdrietig of boos en trekt zich terug omdat hij niet goed kan communiceren. Soms laten andere kinderen merken dat er iets niet in de haak is qua spraak. Ook als je je toch zorgen blijft maken over haperen en stotteren, kan het nooit kwaad om hulp te zoeken.
Bij een kind met een spraakprobleem is het nog belangrijker dan normaal om een rustige omgeving te creëren. Regelmaat en structuur geven hem extra houvast waardoor hij zich beter kan richten op alles om hem heen.
Praat zoveel mogelijk over van alles en nog wat. Gebruik simpele zinnen en woorden. Zorg daarbij dat je geen kindertaal gebruikt, want dan krijgt hij het verkeerde voorbeeld. Zeg dus geen "happen-happen doen" maar gewoon "eten".
Problemen of niet: het aller- allerbelangrijkste is dat je kind er plezier in heeft om zich te uiten. Spelenderwijs leert hij toch het meest!

mijn mening: Ik vond zelf toen ik dit artikel las. dat het best nog wel vaak voor komt dat kinderen problemen hebben met spraak en taalontwikkeling. Het is wel bewust dat je er naar moet kijken. Ook wij moeten dat in het werk. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik wel luister naar de kinderen, je hoort ook duidelijk verschil tussen kinderen. Maar ik zou zelf niet precies weten wanneer je aan de bel moet trekken of niet. Hier staat dat je wel snel aan de bel moet trekken. Ik had laatst op mijn stage hier ook over. Omdat we het kregen over taalontwikkeling. En toen heb ik iets gevonden hierover en toen kwam ik dit tegen. En ik vind het ook heel moeilijk om te zien. Want de een praat sneller als de ander. En de een is beter in de woorden dan de ander. Maar ik heb er niet echt bewust naar gekeken of het kind misschien een achterstand heeft. Je moet hier wel bewuster van zijn denk ik. Ik zit hier wel heel erg over na te denken hoe je dat zou moeten doen. Omdat je het ook aan de ouders moet vertellen. En wanneer weet je nou zeker of het zo is. En hoe vertel je dit aan ouders. Want stel ik vind dat hij misschien een achterstand heeft. En ik zou dat aan de ouders vertellen dat ik dat vind. En hun gaan het kindje laten testen en er is helemaal niets. Dan voel je je misschien ook schuldig. Ik denk hier heel erg over na hoe je dat kun brengen naar ouders en hoe je het het beste kan observeren dat het zo is bij het kind. Ik heb hier ook met stage over gehad. En die vonden het zelf ook heel erg moeilijk. Ik vind het wel erg interessant om hier over na te denken. Omdat je in je werk denk ik nog genoeg moeilijke situatie krijgt. En je kunt er beter op voorbereid zijn. denk ik dan maar!

studeren

Ik heb heel lang geleden altijd gezegd dat ik met kinderen wil werken. Ik zit nu heel erg te twijffelen. hoe dichter ik bij het einde kom van dit schooljaar. Hoe meer ik denk dat ik verder wil studeren. Ik wil heel graag met kinderen werken die problemen hebben met beperkingen. Maar op het ziekenhuis werken lijkt me ook super gaaf. Die kinderen hebben ook een beperking. Maar wel meestal voor een kortere duur. Ik denk elke keer dat ik verder moet gaan, omdat hoe meer diploma's hoe meer zekerheid ik heb. Het is nu in deze tijd zo moeilijk met werk. En ik wil niet dat ik straks geen werk heb. Ik zit hier echt heel erg aan te denken. Omdat het me leuk lijkt. Maar wat ik nu doe op een kinderdagverblijf vind ik ook erg leuk om te doen. Ik zit gewoon over heel veel dingen na te denken. Omdat ik in de kinderopvang super leuk vind. Maar ook graag wil door studeren. Heel veel zeggen wel nu ben je nog jong en kun je nog studeren. Maar daar hebben ze ook helemaal gelijk in. Maar wat als je dit werk al zolang wilt. Maar gewoon heel erg twijfelt. Ik zit hier gewoon nog er mee. En ik ga er nu heel goed over na denken!!

Leidsters die omgaan met stagiaires.

Ik heb nu op 3 kinderdagverblijven stage gelopen. 2 in Hengelo en 1 in Enschede. Ik vond het heel erg leuk. En ben aan de ene kant ook erg blij dat ik al zoveel stage heb gelopen. Want ik heb nu best veel ervaring. Alleen ik ben altijd wel zenuwachtig in het begin. Ik denk dat iedereen dat wel is. Ik heb namelijk faalangst. Het is nooit leuk dat je dat hebt. Ik vind zelf dat ik dat al redelijk onder controle heb. Ook met name omdat ik veel voor de klas moet staan. Ik vind dat nou minder eng. Maar zodra ik op stage moet ben ik heel zenuwachtig wat ze van me vinden. Dat komt vooral omdat je heel veel verhalen hoort over stagiaires. Hoe je word behandeld op een stage. Ze zien je eigenlijk heel erg als 2 handen extra. ik heb dat ook zo meegemaakt op stage. Dat was toen ik nog helpende welzijn deed. Ze zei tegen mij je bent voor ons echt 2 extra handen en dat vinden we heel fijn. Ik mocht in het begin niet veel met kinderen doen omdat ik helpende welzijn deed. Ik heb er toen zo hard voor gewerkt om te laten zien dat ik graag ook iets met kinderen wil doen. En niet alleen maar het schoonmaak werk. Ik ging met hun gesprekken aan. Ik probeerde veel in contact te komen met kinderen. Ik probeerde zo goed mogelijk schoon te maken. En nadat ik dat allemaal heb gedaan kreeg ik steeds meer contact met kinderen. En ik kreeg steeds betere contact met de leidsters. Ik kreeg eigenlijk een hele goede band met hun. Ze zeiden ook dat ik er echt voor wilden gaan. Ze hebben mij toen heel veel dingen geleerd wat mij bij spw te wachten kwam te staan. Ik vond dat heel erg lief. Maar bij elke stage moet je je dus heel goed bewijzen. Maar ik vind dat ze je moeten zien als stagiaire. En niet als hulpje. Want wij zijn er wel om dingen te leren. Maar ook om gewaardeerd te worden. Hoe zouden jullie het doen als jullie straks leidster zijn, en je krijgt een stagiaire in de groep? hoe gaan jullie met hun om?

Bericht van claudia.

Ik zag bij Claudia een bericht in zo denk ik er nu over staan. En dat vond ik wel een interessant
onderwerp. Ik ben het eigenlijk wel eens met Claudia. Claudia die zegt dat je een kind niet 4 dagen in een kinderdagverblijf kan stoppen. Ik vind zelf als ik later kinderen zou krijgen dat ook niet zou doen. Je neemt toch voor jezelf kinderen. Je wilt graag genieten van je kinderen. En ze groot brengen.
Maar als het kind 4 dagen in een kinderdagverblijf zit dan worden ze eigenlijk groot gebracht door de leidsters. Ik heb zelf nou op 3 kinderdagverblijven stage gelopen. En ik kwam het heel vaak tegen dat er kinderen komen vaker dan 2 dagen. Ik vind dat soms erg sneu voor het kind. Maar als ik dan naar die ouders kijk hoe druk ze zijn, kan ik dat ook wel begrijpen. Ik vind dat de ouders ook wel iets meer respect mogen krijgen. Want hun hebben allebei een hele drukke baan van 's morgens tot 's avonds hebben hun een baan. En natuurlijk willen hun ook graag kinderen. Maar als je het zo bekijkt kunnen hun dus pas kinderen nemen als 1 van hun stopt met werken. Dus ik vind dat eigenlijk ook niet kunnen. Als hun verder goed met het kind omgaan. En het kind ook voldoende aandacht geven wanneer ze er wel zijn. vind ik dat wel kunnen als ze zo vaak in een kinderdagverblijf zit. Ik heb namelijk op stage ook meegemaakt dat er een kindje komt 4 dagen in de week, die gewoon helemaal geen aandacht kreeg van de ouders. Die ouders werken allebei niet. Dus dat is erg zielig vind ik. Dan ben ik het er wel mee eens dat je een kind niet 4 dagen in een kinderdagverblijf moet stoppen. Zo met andere woorden ben ik daar ook weer van af.! ik vond het een goed bericht wat claudia op haar site had staan. Daarom heb ik op mijn site een mening gezegd hoe ik er over denk.

Hoe ga je ermee om als een kind op je kinderdagverblijf mishandelt word?

Situatie

Een vriendje van Tom heeft regelmatig blauwe plekken. Tom's moeder maakt zich zorgen, maar twijfelt of er echt iets aan de hand is.
Juf Anneke heeft in haar klas een kind wat uitzonderlijk stil en teruggetrokken is. Dit is ontstaan sinds het meisje een stiefvader heeft. Regelmatig komt het meisje zonder reden niet op school. De juf twijfelt of ze stappen moet ondernemen.
De voetbaltrainer van Bart vindt Bart wel erg agressief en verbaast zich over het fanatisme van Bart's vader langs de lijn. Het valt hem op dat wanneer Bart een fout maakt op het veld hij altijd angstig naar zijn vader kijkt. Hij vraagt zich af of er mogelijk meer aan de hand is dan wat hij ziet.

De volwassenen in de bovenstaande voorbeelden kregen alledrie te maken met signalen die zouden kunnen duiden op kindermishandeling. Alle drie twijfelen ze aan hun waarnemingen, maar hebben toch het gevoel dat er iets aan de hand is. Er is - begrijpelijk- ook een grote terughoudendheid in het uiten van vermoedens van kindermishandeling. Het is een zware beschuldiging, die wanneer hij onjuist is schadelijk kan zijn. Maar in de vermoedens wanneer er wel sprake is van mishandeling zijn nog vele malen schadelijker. Bij vermoedens van mishandeling is het dan ook altijd goed in ieder geval de eerste stappen te ondernemen om na te gaan wat er gaande is.

ik zit er heel erg over na te denken hoe je in zo'n situatie moet reageren. Je moet altijd stappen ondernemen als zoiets gebeurt en je ziet dat. Maar je stel je zou zo'n kindje op je kinderdagverblijf hebben en je merkt iets. Wat zou jij dan doen? Ik zit daar heel erg nog over na te denken. Ik vind het wel belangrijk dat je dan stappen onderneemt. Maar ik vind het wel eng, je doet het natuurlijk wel om het kind. Je wil het beste voor het kind. Maar als je je verdiept en inleeft in deze situatie is het best moeilijk. Daarom denk ik er wel over na hoe je zoiets nou zou aanpakken. Ook omdat ik zelf nog nooit zoiets heb meegemaakt op stage. Ik heb er wel naar gevraagd of zoiets al is een keer is voorgekomen. En ze zeiden dan ook gelukkig niet, want het is nooit leuk om zoiets te hebben. Helemaal niet omdat je dan ook zelf iets moet ondernemen. Wat zouden jullie doen? Geef gerust een reactie:D

hygiëne op een Kinderdagverblijf!

ik denk heel erg nog na over de hygiëne op een kinderdagverblijf, ik heb nu op 3 verschillende kinderdagverblijven gezeten. Bij elk kinderdagverblijf gaat het ook nog anders. De schoonmaak taken zijn heel anders. Ik vind het namelijk heel erg belangrijk dat het schoon is op een kinderdagverblijf. De kinderen lopen er allemaal vrij rond. Ze kunnen overal aanzitten. Bijvoorbeeld met speelgoed, ze nemen het allemaal in de mond. Ze komen van buiten en spelen weer verder binnen. Het word gewoon allemaal sneller vies. Omdat je ook zoveel kinderen er hebt lopen. En ik heb op een kinderdagverblijf gezien dat ze gewoon heel slecht schoonmaken. En ik denk dat daarom die kinderen ook sneller ziek worden. Ze steken elkaar natuurlijk ook allemaal aan. Maar op speelgoed toestellen zitten veel bacteriën en vuil. Dat heb ik met mijn eigen ogen gezien. Daardoor ben ik heel erg gaan denken. Hoe het eigenlijk echt moet. Het zou toch zo moeten zijn dat het schoon moet zijn op een kinderdagverblijf, je ziet gewoon zo vaak dat overal stof ligt. Of vuil. Ik ben daar heel erg over aan het denken hoe het zou gaat als ik later op een kinderdagverblijf zou werken. Zou ik het tegen het personeel moeten zeggen. Of juist niet. Want ik neem aan dat het personeel het zelf ook wel moet zien. Dan denk ik soms wel dat ze blind zijn. Dus dat is echt iets waar ik erg over na denk. Omdat het natuurlijk wel belangrijk is dat het allemaal schoon is. En ik hoor ook heel vaak in de wandel gangen op een kinderdagverblijf dat laten we iemand anders wel doen, ik ben geen schoonmaker. Maar ik vind toch dat het erbij hoort. Dus ik ben het meeste erover aan het denken hoe ik zoiets dan zou aanpakken. Omdat ik het nu al een paar keer met tegengekomen. Dus als jullie tips weten mag je altijd een berichtje achterlaten, Want je kun er tenslotte altijd wat van leren;)